Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

Ευτυχισμένες ? γιορτές


Οι γιορτές έφτασαν. Καλούμαστε όλοι μας να αναζωπυρώσουμε το χρώμα του μανδύα, που θα ¨ντύσει¨ τον καινούριο ημερολογιακό χρόνο που είναι προ των πυλών.

Οι ευχές όμως για ειρήνη, ευτυχία και αγάπη που ανταλλάσσονται αυτές τις μέρες μεταξύ μας, επειδή λέγονται από συνήθεια, δυστυχώς ακούγονται τόσο ξένες, τόσο επιπόλαιες, τόσο γελοίες.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας και δούμε τι μας προσφέρει σήμερα ο σύγχρονος τεχνοκρατικός πολιτισμός θα δούμε ότι κατά βάθος είμαστε ένα ναυάγιο σ΄ ένα πέλαγος – συνοθύλευμα από εικόνες, λέξεις, υποσχέσεις, σ΄ ένα πέλαγος μικροσυμφερόντων και προ παντός απαιδευσιάς.

Άραγε, πόσοι κοκκινίζουμε από ντροπή ακούγοντας ότι στον ύψιστο τεχνικό πολιτισμό του σήμερα, εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από ασιτία και έλλειψη φαρμάκων; Τι νοιώθουμε, βλέποντας ή διαβάζοντας τους πολεμοχαρείς δημοσιογραφίσκους να κομπορρημονούν για τις νίκες (ανά της υφηλίου) των Αμερικανών; Πόσοι γυρίζουμε να κοιτάξουμε τα παιδιά μας με δέος όταν ακούμε για χιλιάδες σκοτωμένους σε ¨ανθρωπιστικούς¨ πολέμους;

Κατά βάθος νοιώθουμε μέσα μας μια απέχθεια την οποία όμως δεν είμαστε ικανοί να διοχετεύσουμε δημιουργικά. Να βρούμε το νόημα, τη σύνεση, τη σωφροσύνη, την απλή λογική.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Να ζήσουμε ποιητικά, να ξεφύγουμε από την πεζότητα λοιδορώντας την, να μυηθούμε στην αμφισβήτηση, την κριτική, την αντίσταση κι αν χρειαστεί στην όποια μορφή εξέγερσης.

Και μη πείτε ότι είμαι απαισιόδοξος.

Βλέπω γύρω μου πως καταντήσαν τον κόσμο οι ΄΄αισιόδοξοι΄΄ και μ΄ έκαναν να ντρέπομαι που κανείς δεν ντρέπεται.