Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

Η εκτόνωση μιας καταπιεσμένης εφηβίας

Ένα σύννεφο απο δυνατά γέλια σπάει την πρωϊνή σιωπή της άδειας πλατείας περιμένοντας το λεωφορείο. Παράμερα, δυό πιασμένοι χέρι – χέρι κοιτάζουν στοργικά ο ένας την άλλη. Ένας με χοντρά γυαλιά, αλλάζει κασέτες στο γουόκ-μαν του. Μιά κοπελίτσα με τζήν και κορδέλα στα μαλλιά, έχει την κιθάρα της στα γόνατα και γρατσουνάει το Imagine. Δεν θυμάται όλα τα λόγια και ζητάει βοήθεια απ’ τους άλλους να σιγοντάρουν. Άλλες δυό πιό πέρα κρυφογελούν και δείχνουν μιά παρέα αγοριών που καυγαδίζουν για το ποδόσφαιρο.
Όλοι τους βιάζονται να πιούν μέχρι τελευταία σταγόνα τα πέντε εικοσιτετράωρα της πολυπόθητης εκδρομής. Τις πέντε μέρες της φυγής από τα γρανάζια των φροντιστηρίων και των εξετάσεων.
Τέτοιες μέρες του Απρίλη, τα αφανή θύματα της κάθε εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, λύνουν τον βρόγχο του άωρου άγχους. Επιστρέφουν στην εύφορη ανυπομονησία να μεθύσουν. Βγάζουν απ’ το μυαλό τους τις υπερπροστατευτικές προτροπές των γονιών τους. Ξαναβρίσκουν την αληθινή τους φύση ξενυχτώντας χορεύοντας πριν αρχίσουν να ξενυχτούν ξανά, αποστηθίζοντας. . . .
Αυτόν τον Απρίλη, η ιερή εκτόνωση μιάς καταπιεσμένης εφηβείας, καταπλακώθηκε από τα νοβοπάν της γενικευμένης υποκρισίας. Σ’ ένα τέτοιο φονικό δεν είναι ποτέ ένας ο δράστης. Αφήσαμε την νταλίκα της αδιαφορίας να παρασύρει τα παιδιά μας επιστρέφοντας απ’ την εκδρομή τους.
Καταφέραμε να προστατέψουμε τους Ευρωπαίους ηγέτες.
Αποτύχαμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας.
ΕΜΕΙΣ οδηγούσαμε την νταλίκα.
(Αφιερωμένο στα αδικοχαμένα παιδιά του Μακρυχωρίου που έσβησαν στα Τέμπη)