Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

Εγώ φεύγω, να προσέχετε.


Άραγε ….
Ποια είναι η ηθική ή - όποιας άλλης μορφής - υλική ικανοποίηση, ωθεί τον άνθρωπο, τον σύζυγο, τον σύντροφο, τον φίλο και φέρνει τη σχέση του σε ακραίες - και επικίνδυνες ως προς την ισορροπία τους - καταστάσεις, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια ανθρώπινη σχέση δυόμισι δεκαετιών;
Ποιος εσωτερικός ψυχικός αναβρασμός τον αποδιώχνει από την «εστία» που ζουν και υπάρχουν πρόσωπα χιλιοφιλημένα κι αγαπημένα;
Ποια απωθημένα είναι αυτά που τον κάνουν να νοιώθει πιο άνετα στα κρύα σεντόνια του όποιου φτηνού ή ακριβού ξενοδοχείου, επιδιώκοντας μια επιθυμητή για τον εαυτό του αλλά αμφισβητούμενη για τους άλλος κοινωνική “αναγνώριση” ως προσδοκία ή ως ποθητό αποτέλεσμα;
Τι είναι αυτό που τον αναγκάζει να αυτοαναιρεί τις όποιες αποφάσεις του, δακρύζοντας τηλεφωνώντας σε οικείους και γνωστούς μη παραδεχόμενος ότι φταίει ο ίδιος για το επικοινωνιακό χάσμα που δημιούργησε με τη φυγή του και την απουσία του;

Ίσως …
Είναι η στερημένη παιδικότητά του που ποτέ δε την έζησε όπως ήθελε ή γιατί δεν μπόρεσαν να του την προσφέρουν τα δύσκολα χρόνια του ‘50 και του ‘60;
Είναι ο μικροπρεπής εγωισμός του που δε τον αφήνει να αφιερωθεί σε ανθρώπους, αξίες και αγάπες, μόνο και μόνο για να αποδείξει το : “είμαστε ακόμα ζωντανοί”;
Είναι η ελλιπής κοινωνική μόρφωση που δεν μπόρεσαν να του δώσουν οι χιλιοστερημένοι γονείς τα δύσκολα εκείνα χρόνια ή είναι η ανάγκη μιας ψεύτικης και εγωϊστικής αλλά επιβεβλημένης σήμερα κοινωνικής αποδοχής;

Το αποτέλεσμα …
Αυτό που οδηγεί στην κοινωνική αποξένωση, στην εσωοικογενειακή αντιπαράθεση για την επιδιωκόμενη - αν όχι απαραίτητη - υπερίσχυση του ενός φύλλου εναντίον του άλλου, σε έναν ανελέητο αγώνα για την υποτιθέμενη καταξίωση στο κοινωνικό σύνολο υποβιβάζοντας σκόπιμα τον ή την, σύζυγο, φίλο, εραστή συγγενή, γνωστό και γείτονα.