Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

Κύκλος ζωής

Δεν υπάρχει θάλασσα πλέον γι αυτό το τρεχαντήρι. Κι ας είναι δίπλα του. Τέλεψε το πάθος κι η αγάπη του καπετάνιου που κάποτε αντιμετώπιζαν αντάμα φουρτούνες και απολάμβαναν μπονάτσες. Ίσως μαζί με το κουφάρι, παραιτήθηκε κι αυτός απ’ τη ζωή. Η γη υποδέχεται, όπως πάντα, την παραίτηση της ανθρώπινης δημιουργίας. Λυπημένο υπόλοιπο – λείψανο, πεταμένο έξω απ’ τον φυσικό του χώρο, σαν αυτή να είναι η μοίρα του. Ίσως κι έτσι νάναι. Έτσι γίνεται πάντα. Αφήνουμε πίσω μας εκείνα που μας συντάραξαν, εκείνα που μας βοήθησαν να διευρύνουμε το νου μας, να καλύψουμε τις ανάγκες μας.
Ευτυχώς όμως δεν είναι το κάθε τι αυτό που φαίνεται. Γιατί η σκουριά κι η αρμύρα δημιουργούν μια αναζωογονητική πνοή για την πνευματουργή μας όραση. Κι επειδή όλα έχουν ένα τέλος, μια κατάληξη, ας αφήσουμε τη γη να τα’ αγκαλιάσει επειδή αυτή ξέρει να αφομοιώνει και να εντάσσει στον κύκλο ζωής κάτι που ποτέ δε χάνεται πραγματικά. Χάνεται μόνο ο σεβασμός μας κι η αγάπη μας γι’ αυτά τα λυπημένα απομεινάρια , τα λείψανα της ζωής, αυτά που πεταμένα έξω από τον φυσικό τους χώρο είναι σαν να καταλαβαίνουν ότι αυτή είναι η μοίρα τους (μας).