Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

Η άγρια χαρά του φυσικώς υπάρχειν


Χειμέρειες μέρες, λευκή ομορφιά, κατακτητές της διάθεσης και του τοπίου. Η φύση φανερώνεται μπροστά μας φιλάρεσκη και ζωοποιός. Μεταμορφώνεται για να μεταμορφώσει τον άνθρωπο, αλλά «ματαιοπονεί». Αδύναμοι, θωρακισμένοι και χειραγωγημένοι, αδυνατούμε να αφεθούμε ελεύθεροι, ή να σκλαβωθούμε στο θαύμα της, στη μαγεία της. Θάταν μια όμορφη σκλαβιά, όσο κι αν η μια έννοια αναιρεί την άλλη.

Στις λευκές κορυφές τα όρη και τα δέντρα αποκτούν μια άλλη ελεύθερη κατάσταση. Μέγα αφροδισιακό η λαχτάρα όλων μας να πατήσουμε, να κατακτήσουμε τις λευκές κορυφές. Απέραντο λευκό άγαλμα η Πίνδος. Πόσοι ξεψύχησαν στα ύψη της ώστε να μπορούμε σήμερα να την επισκεπτόμαστε σαν χειμερινοί ταξιδιώτες;

Ποιοί θεοί κατοίκησαν εδώ; Ποιά παρακαταθήκη άφησαν; Μαζοχιστές, σκληροτράχηλοι θεοί, μα και λάτρεις της ομορφιάς, του θαύματος του χιονιού. Ένα θαύμα, ναι, είναι η λευκή γή. Ένα μικρό θαύμα είναι και το σμίξιμο των οπτικών ινών με τούτο το θέαμα, η χαρά των παιδιών, η μύηση στις απροσδόκητες εμφανίσεις της φύσης. Ο λευκός ορίζοντας είναι ο ελάχιστος ύμνος στην ετερότητα, η αναλαμπή και η αναρχία του ζείδωρου στολισμού της γης. Η αιχμηρότητα της ψυχής εξαφανίζεται. Το χιόνι επικρατεί, διαλύοντας την ευταξία και την καθημερινότητα. Ορμητικό και ολόλευκο απλώνεται παντού. Στην ταραχή, τη χαρά, το σκίρτημα των παιδιών, στον εμπλουτισμό της γης, στην απόγνωση των φτωχών ορεισίβιων, στη διακοπή των συγκοινωνιών. Η απεραντοσύνη της λευκής ομορφιάς γίνεται ξαφνικά εχθρός. Πώς να αντέξει η αστική μας μετάλλαξη την παρατεταμένη παγωνιά των νιφάδων του χιονιού;

Ανεβαίνοντας στις χιονισμένες πλαγιές ανακαλύπτουμε την άγρια χαρά του φυσικώς υπάρχειν, βυθιζόμαστε στο κατάλευκο της ανεξαρτησίας του σώματος και του πνεύματος, νοηματοδοτούμε το αυτονόητο της ομορφιάς και των πηγών ζωής, η ανάσα μας βελτιώνεται. Το χιόνι, ο ορίζοντας και η ψυχή μας σφιχταγκαλιάζονται.

Εκ πάντων το εν, εξ ενός τα πάντα.