Πατήστε στη δεξιά στήλη, στα εξώφυλλα, για να διαβάστε τo κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί όλα τα άρθρα και πολύ περισσότερο τα άρθρα του αείμνηστου «Δισολύμπιου»

που ήταν γραμμένα σε πολυτονικό.

Σεπτεμβριανή μελαγχολία (editorial)

ΩΔΗ ΣΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Γλυκιά Σεπτεμβριανή μελαγχολία, μας παραδίδει την τελευταία αγκαλιά, τους τρυφερούς ψιθύρους, την αποδοχή της έλευσης νέων ημερών, εγκατεστημένων σε ηπιότερους τόνους σε βραδύτερο χρόνο. Το φθινόπωρο επαναστατεί και εγκαθιδρύει τη δική του ατμόσφαιρα. Τα πλοία άραξαν, ο βόμβος των μηχανών ησύχασε, το φθινοπωρινό θρόϊσμα αγγίζει το συναίσθημα που μαλακώνει και αναγνωρίζει τις αδυναμίες του. Σεπτέμβρης ο πρόναος της καθημερινότητας, το άγαλμα της χαρμόσυνης λύπης για κείνα που ακολουθούν, για κείνα που ανατράπηκαν τις μέρες του καλοκαιριού. Η θερινή εξέγερση παραμένει θερινή. Δύσκολα παγιώνεται στο μήνα αυτό και στους επόμενους. Έτσι ένα δαιμονικό σκίρτημα αντανακλάται στο κλάμα της σελήνης, στο κατάπληκτο γίγνεσθαι, στον πλούσιο χυμό της επιστροφής στα γνωστά, καθιερωμένα, τετριμμένα, υπάκουα στη λογική της διεκπεραίωσης. Οι θερινές νότες χάνουν την υγρασία τους, συναντώνται όμως με την άρπα της ωριμότητας ή της απόκτησης εμπειριών – εξαίσια μουσική. Δεν υπάρχουν πλέον μουσικοί να μελοποιήσουν τις μέρες του Σεπτέμβρη, δεν υπάρχουν τροβαδούροι να τραγουδήσουν την ομίχλη του, μήτε σκηνοθέτες να φυλακίσουν τη μελαγχολία του. Οι ποιητές φρικιούν μπροστά στα εγκλήματα της ανρθωπότητας και πετάνε τις γραφίδες τους. Μερικές φορές ο Σεπτέμβρης επιφυλάσσει οδυνηρές εκπλήξεις για τον άνθρωπο και τη ματαιοδοξία του.

Η τελευταία αγκαλιά στο μόλο. Το δάκρυ του μήνα. Το μήνυμα που στέλνουν οι ερωτευμένοι, οι αλαφροϊσκιοτοι, οι μεθυσμένοι, οι μοναχικοί από την πλημμύρα της εσωτερικής τους αναταραχής.

Ας κολυμπήσουμε στη φθινοπωρινή διασκέδαση, ας χορέψουμε στους παλμούς της Σεπτεμβριανής βάσης των συναισθημάτων, ας καθαρίσουμε τις θάλασσες από τους καλοκαιρινούς ρύπους και την αστική, ταξιδιωτική ανοησία μας.